BFF

Ze waren dikke vriendinnen. Al jaren. En toen was er één niet meer. Mijn telefoon ging. Of ik een tekst wilde schrijven. Ze had namelijk zoveel te vertellen maar haar hoofd was een chaos. Zoveel herinneringen, zoveel verdriet. Een tekst maken lukte niet meer. Ik hielp haar met het schrijven van de tekst Als er nooit meer een morgen zou zijn.

Over haar

We spraken samen over haar vriendin. Marco Borsato was de rode draad in haar leven geweest. Hij had liedjes die in verschillende fases van haar leven paste. Ze was gek geweest op hun stapavondjes. Ze was gek op hun vriendschap en vertrouwde haar het meest. In tijden van nood waren ze altijd samen, ook op het moment dat ze die verschrikkelijke diagnose kreeg te horen. Herinneringen vlogen om mijn oren, onbenullige dingen maar ook serieuzere zaken. En ik kreeg een goed beeld van wie ze was en hoe hun vriendschap was geweest.

Ik mocht gaan schrijven

Ik kon gaan schrijven. Het moest persoonlijk zijn, niet te lang. Marco Borsato mocht niet ontbreken en het moest gewoon een verhaal over hun vriendschap zijn. Ik begon met schrijven en binnen no time had ik een tekst. Ik wachtte in spanning af, een reactie volgde snel.

“Wauw lieve Nien, ik ben onder de indruk. Precies zoals ik het wilde maar het zelf niet kon.”

Het afscheid

Achteraf vertelde ze me over de dag van het definitieve afscheid: “Het was druk, erg druk en de zon scheen. En toen was het moment daar. Ik mocht gaan vertellen. Vanaf minuut 1 was de zaal stil. Ik hoorde een lach en een traan en ik kon de tekst helemaal zelf voorlezen zonder te huilen. Toen ik klaar was draaiden we Marco Borsato met “Als er nooit meer een morgen zou zijn.” Het was mooi, droevig en emotioneel. Ik kreeg daarna veel complimenten over mijn tekst. Dank je wel voor alles.”

Wat heb ik een mooi beroep. Zo fijn dat ik dit voor anderen mag en kan doen. Dankbaar.

Liefs Nina

Ps. Benieuwd naar de tekst die ik schreef? Die lees je hier!